Wierzyciele pytają o raty przed restrukturyzacją firmy. Co im pokazaliście?

M Michal_od_faktur 31.05.2026

Prowadzę niedużą firmę usługowo-handlową i od kilku miesięcy próbuję ogarnąć zaległości. Mam kilku wierzycieli, do tego koszty bieżące, których nie utnę, bo firma musi normalnie działać. Jestem przed rozmowami o restrukturyzacji firmy i coraz częściej pada pytanie, jakie raty jestem w stanie realnie zaproponować. I tu się blokuję, bo każda kwota wygląda źle. Jak dam nisko, to pewnie wyjdzie, że nie traktuję sprawy poważnie, a jak dam wysoko, to za dwa miesiące mogę sam się na tym wyłożyć. Mam wstępny arkusz, ale nie wiem, co właściwie pokazywaliście wierzycielom na początku: same raty, koszty firmy, wariant ostrożny, czy coś bardziej pod negocjacje? Jak to u was wyglądało przed restrukturyzacją firmy?

Rozmowa

Dyskusja

15 odpowiedzi

T Tomek78

Liczyłeś te raty już po odjęciu stałych kosztów, czy bardziej od przychodu? U mnie dopiero po wrzuceniu podatków, pensji i małego bufora wyszło, że pierwsza kwota była z kosmosu.

M Michal_od_faktur

W odpowiedzi do: Tomek78

Stałe koszty mam policzone, ale chyba za mało zostawiłem na opóźnienia od klientów. W arkuszu rata jeszcze wygląda do obrony, tylko jak ją obniżę, to boję się reakcji typu: dobra, czyli pan gra na czas. Największy wierzyciel już pyta o konkret, a ja sam jeszcze nie mam zaufania do tych liczb. Dlatego pytam bardziej o ten pierwszy etap, zanim wszystko było formalnie poukładane.

R RafalWarsztat

W odpowiedzi do: Michal_od_faktur

No właśnie tu łatwo się złapać na chęć dobrego wrażenia. Ja raz podałem ratę z najlepszego możliwego miesiąca i po pierwszym słabszym tygodniu w warsztacie wiedziałem, że sam sobie zrobiłem problem. Dużo gorzej tłumaczy się zmianę po dwóch ratach niż od razu powiedzieć, że firma musi mieć trochę tlenu. Skromniejsza rata mniej boli niż taka, która zabiera pieniądze na bieżące zlecenia.

S SlawekMagazyn

Ja bym nie zaczynał od kwoty, która tylko dobrze wygląda w rozmowie. U mnie w magazynie było tak, że jak za mocno przyciąłem bieżące zakupy, to potem brakowało materiału i nie było z czego zarabiać na raty. Wierzycielom pokazywałem mniej więcej, ile muszę zostawić na zwykłą pracę firmy. Nie wszyscy byli zachwyceni, ale przynajmniej rozmowa była o realnych pieniądzach, a nie o obietnicy na papierze.

L LukaszK

U mnie największy wierzyciel faktycznie był pierwszy, ale bardziej z przymusu niż z planu. On mógł najszybciej zablokować dalszą współpracę i od razu pytał, z czego ta rata ma się brać. Nie pokazywałem mu samej kwoty, tylko założenia: ostrożne przychody, koszty bieżące bez upiększania i dopiero z tego pieniądze na spłatę. Jak widział skąd wyszła liczba, rozmowa była mniej nerwowa.

J JanekSpolka

W spółce mieliśmy o to normalną kłótnię. Jeden wspólnik cisnął, żeby pokazać wyższą ratę i dobrą wolę, drugi mówił, że za miesiąc będziemy to odkręcać. Skończyło się na wariancie ostrożnym i dopisaniu, kiedy możemy wrócić do rozmowy o podwyższeniu raty. Nie mówię, że to złoty środek, ale u nas przynajmniej nie było później nerwowego cofania obietnic.

K KasiaNaSwoim

U mnie pierwsze wyliczenia też były bardziej życzeniowe niż realne. Wydawało mi się, że jak pokażę większą ratę, to wierzyciele trochę odpuszczą, ale po odjęciu podatków, pensji i bieżących zakupów robiło się bardzo cienko. Kancelaria Primero zaczęła od rozpisania wierzycieli i bieżących kosztów firmy, zanim w ogóle padła konkretna propozycja układu. Dopiero później była analiza zobowiązań i sprawdzanie, jakie raty mają sens przy restrukturyzacji firmy, a nie tylko przy dobrym miesiącu sprzedaży. Dla mnie ważne było też oddzielenie wierzycieli pilnych od tych, z którymi można było rozmawiać spokojniej. Nie wyszło z tego jedno cudowne wyliczenie, raczej kilka wariantów i dolna granica, której nie mogłam ruszać. Dzięki temu nie rzucałam kwotą tylko po to, żeby ktoś przez telefon przestał naciskać.

P PawelKowal

W odpowiedzi do: KasiaNaSwoim

Kasia, a potem zaczynałaś od największego wierzyciela, czy wysłałaś podobne założenia do wszystkich? U mnie właśnie kolejność robi największy bałagan w głowie.

K KasiaNaSwoim

W odpowiedzi do: PawelKowal

Najpierw miałam policzone warianty, a dopiero potem poszła rozmowa z największym. Nie wysyłałam wszystkim tego samego naraz, bo jeden dostawca miał zupełnie inną pozycję niż mniejsze zaległości usługowe. Największemu pokazałam założenia i realną ratę, a z mniejszymi rozmawiałam już po tej pierwszej rozmowie. Dla mnie to było mniej chaotyczne niż odbieranie telefonów od każdego po kolei i wymyślanie kwot na bieżąco.

M MonikaKsiegowa

Z księgowej strony często nie sama rata jest problemem, tylko to, że w wyliczeniach brakuje połowy rzeczy. Ktoś wpisze czynsz i paliwo, a potem znika podatek, drobny leasing, naprawy, prowizje, korekty faktur albo to, że klienci płacą po terminie. Rata wychodzi wtedy rozsądna tylko dlatego, że arkusz jest zbyt ładny. Ja bym nie pokazywała wierzycielom samej kwoty bez krótkiego wyjaśnienia, skąd się bierze. To nie musi być elaborat. Ważne, żeby było widać, że firma zostawia pieniądze na dalsze działanie, bo inaczej po dwóch miesiącach wracasz do punktu wyjścia.

P PiotrOdTransportu

U mnie pierwszą propozycję rozjechała sezonowość. W dobrym miesiącu rata wyglądała normalnie, ale przyszły dwa słabsze tygodnie, paliwo podskoczyło i nagle nie było z czego płacić. Musiałem wracać do rozmowy i obniżać kwotę, a to wyglądało dużo gorzej niż ostrożniejsze założenie od początku. Dziś liczyłbym raczej z gorszego miesiąca, nie ze średniej, która ładnie się prezentuje.

A AnkaBezSpiny

Wierzyciele i tak szybko wyczują liczbę z kapelusza. Skromna rata z sensownym uzasadnieniem wygląda lepiej niż ładna deklaracja, której potem nie da się utrzymać.

M MalaKsiegowa

Dopilnuj jeszcze, żeby w arkuszu nie mieszać prywatnych wydatków z firmowymi, bo to często robi bałagan. Przy jednoosobowej działalności łatwo wszystko wpada do jednego worka i potem nie wiadomo, ile naprawdę kosztuje utrzymanie firmy. Ja bym osobno rozpisała minimum domowe i minimum firmowe. Dopiero wtedy widać, czy rata jest realna, czy tylko pasuje do rozmowy.

B Basia1976

Ja też się bałam, że ostrożna rata zostanie odebrana jako brak chęci dogadania się. U mnie lepiej zadziałało pokazanie założeń niż sama kwota. Mówiłam, co musi zostać na bieżące koszty, co jest stałe, a co może się zmienić, jeśli przychody wrócą do normy. Część wierzycieli kręciła nosem, jasne, ale przynajmniej nie było wrażenia, że rzucam liczbą bez pokrycia. Dobrze mieć też zwykłą odpowiedź na pytanie, dlaczego więcej od razu się nie da. To czasem nie zamyka rozmowy, tylko ją trochę urealnia.

T Tomek78

I nie poprawiaj raty tylko dlatego, że jeden wierzyciel mocniej ciśnie przez telefon. Jak raz odejdziesz od policzonych założeń, to potem każdy będzie próbował przeciągnąć cię w swoją stronę.

Partnerzy forum

kancelaria-primero.pl